مسیح چهره ی دیدنی خدای نادیده است.

                                                ( برگرفته از نامه ی پولس از زندان به مسیحیان کولسی)

-------------------------------------------------------------------------------------------

  ...!

              سارا

دو روزه ی زندگی ام را سپرده ام به دست خیال،

و وهم لحظه ای با او بودن.

...

نمی دانند و نمی خواهند بدانند!

ناگزیرم به ادامه!

...

خدایا، به کدامین گناه نکرده محکومم؟!   

یادته...

وقتی برف می بارید شال و کلاه می کردیم و آدم بر فی درست می کردیم. من هیچ وقت بلد نبودم واسه آدم برفیم سر درست کنم.هی لیز می خورد نمی دونم چرا وصل کردن اونا برام مشکل بود...اصلا از بچگی بلد نبودم ماجراها رو به هم ربط بدم ...آره... هی می ذاشتمش و هی میفتاد و تو بدون اینکه از من اجازه بگیری سر آدم برفی خودتو واسه آدم برفی من میذاشتی بعد یه لبخند می زدی و می گفتی: دیدی گفتم مال تو قشنگ میشه! و منم وقتی بچه های دیگه میومدن با افتخار آدم برفیمو نشون می دادم. مامانت از اون بالا واست هویج مینداخت تا واسه آدم برفی دماغ بذاری. ولی من یادم رفته بود به مامانم بگم...رفتم یه گوشه و کز کردم . و بعد زدم زیر گریه! آدم برفی من دماغ نداشت! نه چرا اخه؟ باید مال منم داشته باشه...آره می دونم خودخواهی از اون بچگی با من بود و پا به پای من بزرگ شد...یادمه همین که سرمو بلند کردم و به آدم برفیم نگاه کردم دیدم دماغ نداره دوباره بغضم ترکید !!!...و تو این بار یه گوشه کز کردی و شاید گریه می کردی...نه من هیچ وقت گریه هاتو ندیدم...آخه اون وقت دیگه فکر نمی کردم تو از من بزرگتری! بزرگا که گریه نمیکنن!

تابستون که می شد می رفتیم کنار درخت های گوشه ی خیابونا تو دستاتو قلاب می کردی و منو بلند می کردی تا اون توت بزرگه رو واسه خودم بچینم. خودت هیچ وقت توت نمی خوردی فقط به خوردن من نگاه می کردی...منم عصبانی می شدم و می گفتم چیه آدم ندیدی! و قهر می کردم و می رفتم و تو دنبالم راه میفتادی که نه باور کن نمیخواستم ناراحتت کنم. من هم با یه اخم و تخم نگات می کردم و بعد یهو می خندیدم! بچه بودم ! اگه زود قهر می کردم زود هم آشتی می کردم! با بچه ها قایم باشک بازی می کردیم...نمی دونم چرا هر وقت نوبت من می شد چشم بذارم تو اولین کسی بودی که پیدات می کردم بعد هرجا که می رفتی دنبالت میومدم! آهای داشتی جر زنی می کردی! جای بچه هارو به من می گفتی...تو هیچ وقت بلد نبودی با من بازی کنی...هیچ وقت بلد نبودی!!! شاید قانون بازی رو نمی دونستی ... وقتی بقیه چشم می ذاشتن من جای تورو لو میدادم! و تو اصلا به روی خودت نمیاوردی...ولی وقتی بزرگتر شدیم من قانون بازی یادم رفت...یادم رفته بود که تو هم یه روزی تو زندگی من بازی می کردی! این انصاف نبود بدون اینکه مزدتو بگیری....نه من اشتباه کردم همیشه به سود و ضرر فکر می کردم! مثل وقتی که قرار بود تیله ها تو با سنگهای صاف و خوشگلم عوض کنی! من می گفتم به جای دوتا سنگ سه تا تیله باید بدی...تو زیر بار نمی رفتی و من عصبانی می شدم و می گفتم نده! به جهنم! برو دیگه با یکی دیگه بازی کن! ولی تو دوست نداشتی با بقیه بازی کنی...آخه چرا؟ من که همیشه تو بازی جرزنی می کردم! وقتی می دیدی واقعا دارم میرم میفتادی دنبالم و میگفتی باشه اصلا همه ش مال تو...

من هیچ وقت شنگول و منگولو بابت عوضی گرفتن مامانشون با گرگ ملامت نکردم! آخه از کجا می دونستم شیطونی هم با قیافه ی خوب پید امیشه...فراموش کرده بودمت...به همبازی های جدیدم خو گرفته بودم...و تو از دور فقط نگاه می کردی...نه...دیگه قرار نبود تو بیایی و بگی اون بچه ی بدیه مامانشو اذیت میکنه! باهاش نگرد! نه..دیگه من بزرگ شده بودم......

بزرگ شدم بزرگ شدی بزرگ شدیم...

و حالا فقط یه خاطره مونده از اون روزا...

یه قاب عکس که توش من و تو و بچه ها کنار آدم برفی ایستادیم...

وای نه...تو هویج رو اشتباهی گذاشته بودی روصورت  آدم برفی من...

نوشته :  پرنده